Tijdens het gedenken van de geliefden die wij aan de dood (of aan het leven) zijn verloren, werd het onderstaande gedicht voorgelezen van Sytze van der Zee.
Aan de dood verloren
Nog steeds vul jij
mijn dagen en mijn dromen
jij leeft in mij,
jouw naam herhaal ik eindeloos.
Ik heb jou aan de dood verloren,
maar alle leegte
roept jou steeds weer op.
En niet gestorven is
- maar ingelijst in pijn –
de liefde, die ons leven was.
Met alle beelden
die – allang vergeten –
opnieuw door mijn gemis worden belicht,
met alle woorden,
zwaar van betekenis,
schrijf jij in mij geschiedenis.
De volle waarheid
van wat liefde is,
dringt dieper door nu
dan toen zij in dagelijkse dingen
soms achteloos besloten lag –
in vaak dat ene halve woord
en in het feilloos weten
van het juiste ogenblik.
De droeve pijn, als ik
- soms even maar –
de werkelijkheid vergeet
en naar je zoek...
als ik de sporen vind
in alle hoeken
waar jouw echo leeft...
Alle gewoonten van ons samen,
het lege toegesloten bed,
de weerkerende momenten,
heel de keten van vertrouwelijkheid,
alles wijst terug,
verspreekt zich elke dag,
roept jou tot leven
en noemt je
zo verschrikkelijk dood.
De mensen zijn
jouw sterven al voorbijgeleefd
en jij ligt achter hen
begraven.
Maar wat verleden lijkt
verliest het doffe grijs,
van de vergetelheid,
wordt ingescherpt en weer beleefd.
en steeds opnieuw
zie ik ons samen gaan.
Nu liefde en verdriet
in mij versmolten zijn
schrijf ik daarmee jouw naam.
Jouw leven blijft in mij bewaard.
Alles wat jij mij gaf
ligt in mij opgeslagen
en hoeveel ik dagelijks
ook daarvan proef –
het is een bron,
er blijft genoeg.
Sytze de Vries
|
