Evangelische Roze Vieringen

Was jij mijn herder, niets zou mij ontbreken.

Breng mij naar bloeiende weiden
doe mij liggen aan vlietend water
dat mijn ziel op adem komt
dat ik de rechte sporen weer kan gaan
achter jou aan.

Jij mijn herder? Niets zal mij ontbreken.

Moet ik de afgrond in, de doodsvallei,
ik ben bang – maar ben jij naast mij
ik zal niet doodgaan van angst.

Jij hebt de tafel al gedekt –
mijn spotters weten niet wat ze zien:
dat jij mijn voeten wast,
ze zalft met balsem
mij inschenkt,
drink maar, zeg je.

Niets zal mij ontbreken.
Laat het zo blijven, dit geluk
deze genade, al mijn levensdagen.

Dat tot in lengte van jaren
Ik wonen zal bij jou in huis.

Psalm 23 in een bewerking van Huub Oosterhuis.

April jongstleden vierde de Evangelische Roze Viering haar 15-jarig bestaan. Als je jong bent kijk je bij een verjaardag meestal naar dat wat voor je ligt, de toekomst in het verschiet! Ouderen kijken bij het behalen van een mijlpaal vaak achterom; wat heb je meegemaakt, hoe heeft het leven je getrakteerd op goede en kwade dagen? De voorbereidingsgroep van de ERV (degenen die de vieringen voorbereiden) kijkt graag vooruit, maar er is alle reden om dankbaar terug te blikken:

De acceptatie van homo's en lesbo's was 15 jaar geleden heel anders dan nu. Welke jonge homo weet wat ‘van-de-klets-klets-zijn’ is; van Albert Mol en van een groep als ‘de rooie flikkers’? In TV-programma's als ‘Puberruil’ en ‘Over de vloer’, met Gerard Jolink en Gordon, doen homo's volop mee en wordt er gepraat en gelachen alsof de integratie een voltooid feit is.

Voor velen van ons is het ‘jezelf kunnen zijn’ inmiddels een verworvenheid, maar anders ligt dat voor homoseksuele gelovigen die deel uitmaken van een evangelische gemeente of een van de orthodoxe kerken. Dat je een andere geaardheid hebt en daar voor uit durft te komen is één ding, maar bedding vinden in bovengenoemde kerkgenootschappen is bijna onmogelijk. Of het zou moeten zijn dat je openstaat voor verandering naar ‘een gezonde identiteit’ zoals dat letterlijk op de website van ‘Different’ staat, en waarbij het mogelijk kan zijn heteroseksueel te worden...

In de 15 jaren die achter ons liggen hebben veel gekwetste mannen en vrouwen de weg naar Amsterdam weten te vinden. Uit gesprekken blijkt altijd maar weer dat er moed voor nodig is om voor een eerste keer naar de ERV toe te gaan; vaak nog in een proces van coming-out en de daarbij horende onzekerheid. Helene (48): “Ik ben eerst twee keer langs gelopen, zogenaamd als een passant, en toen ik voor een derde keer langs de kerk liep ben ik naar binnen gegaan... wat voelde die gang als een benauwde tunnel. Waar zou ik terechtkomen?”

Eenmaal binnen blijkt alles anders dan een gewone zondagse dienst. De aanwezigen, de voorgangers, de liturgie, de ontmoeting onder het genot van een drankje na afloop. Behalve dat dit anders was dan in de evangelische gemeente waartoe Helene behoorde, bleek er nog een verschil: “Bij de ERV kon ik zijn wie ik werkelijk was, niemand - zoals vroeger - die me aanstaarde of negeerde, of mij zag als ‘de zuster die het zo moeilijk had in haar leven’. Na jaren ben ik uit de donkere kast gekropen en heb mogen ontdekken dat ik in het Licht mag staan.”

“Moet dat nou, een kerk voor homo's?” is een vaker gestelde vraag. Zolang homoseksualiteit nog niet geaccepteerd is, in groep of gemeente, blijft het nodig. Maar er is nóg iets belangrijks dat de ERV bestaansrecht geeft: de ontmoeting met elkaar. Kerken vol christenen en kroegen vol homo's, maar waar kom je de combinatie ervan tegen? Naast de vaste kern van zo’n honderd mannen en vrouwen zijn er soms wel tien nieuwe bezoekers. Sommigen blijven, anderen haken voor een korte periode aan om kracht op te doen en vervolgens weer verder te gaan op het eigen pad.

In de afgelopen 15 jaar hebben zo'n zeventig verschillende predikanten de overdenking in de viering verzorgd en tot op vandaag beschikt de ERV over een groot namenbestand van mannen en vrouwen die met enthousiasme komen preken. Dominees uit de Protestantse Kerk Nederland, en nu ook voorgangers uit de Baptistengemeente, Evangelische Broedergemeente en de Kerk van de Nazarener.

Er zijn bezoekers met het zogenaamde ‘Nederland-Zingt gevoel’: de liefhebbers van ‘gouwe-ouwe’ die bijna nergens meer gezongen worden. Ook zijn er vierders met een hoog ‘Dominicuskerk-gehalte’. Zij vragen juist om meer eigentijdse liederen… Wat de orde van dienst betreft is het altijd weer een compromisliturgie met aloude liederen van Leger des Heils en Johannes de Heer via Opwekking tot Taizé en Oosterhuis. Wil de een niets liever dan als ‘christenstrijder voorwaarts te gaan’, de ander wil ‘aangestoten worden door het licht in de morgen’... de onderlinge verscheidenheid is kracht en zwakte tegelijk.

Tussen al die verschillen probeert de voorbereidingsgroep een viering zo te laten zijn dat elke bezoeker er iets zal vinden. Aan grote veranderingen lijkt geen behoefte, of het moet zijn dat er vaker Black-gospel-koren zullen optreden.
Na 15 jaar is er ten diepste niet zo veel veranderd, want wat de bezoekers van de ERV heeft gebonden en zal blijven binden is het ervaren van de liefde en trouw van God en het ontmoeten van anderen die ook op weg zijn.

Arjan Mitzer, lid van de voorbereidingsgroep van de ERV.

Website van ‘Vroom & Vrolijk’>>

© 2009 ERV, webmasters: Michael/Thom
dit artikel: © 2007 Stichting Vroom & Vrolijk
“Was jij mijn herder, niets zou mij ontbreken” © Huub Oosterhuis